In een jaar tijd kan er een heleboel gebeuren, meer dan je soms beseft. Je denkt er niet over na, hoewel het soms belangrijke gebeurtenissen zijn. Je maakt keuzes, je leert, je leeft en maakt fouten.

Fouten die je naderhand denkt niet te meer te kunnen maken. Toch moet je dan alsnog jezelf in de spiegel aankijken met het besef dat je weer die ene fout hebt gemaakt, terwijl je jezelf nog zo hebt gezegd om ervan te leren. Je kunt dan in je bed kruipen en jezelf zielig gaan vinden, maar je kunt ook opstaan en jezelf voor je kop slaan. In de hoop dat je diezelfde fout niet weer zult gaan maken.

Toch vind ik het vermoeiend om te beseffen dat ik nog steeds die bepaalde fouten kan maken. Ik houd er gewoon niet van om fouten te moeten maken, en al helemaal niet wanneer ik moet toegeven dat ik die fouten heb gemaakt. Je moet jezelf kwetsbaar opstellen terwijl je het type bent dat zo lang mogelijk rechtop probeert te blijven staan. Je levert wat dat betreft een stukje van je eigen zelfstandigheid in.

Het is krom wanneer een van je fouten je inhaalt en je alsnog zeer kan doen. Kleine dingen die je eventjes laten inzien dat je die fout hebt gemaakt, en juist op de moment wanneer je denkt dat je die achter je hebt gelaten. Op zo’n moment komt zoiets extra hard aan, vooral wanneer er iemand is geweest die een gapend gat in je hart heeft achtergelaten. Zo’n gat heelt wel, maar blijft wel gevoelig. Het blijft kwetsbaar en wanneer je eventjes niet oplet, dan scheurt je hart gewoon weer net zo hard open. Je kunt jezelf proberen te helpen te genezen, maar dat kost tijd. Tijd die je jezelf niet altijd gunt.

Ach.. Ik praat weer eens in wartaal. Uiteindelijk komt alles gewoon weer op z’n pootjes terecht en kijk je met een open blik weer de wereld in. Niet meer bang, maar vol vertrouwen in jezelf. In je eigen kunnen, denken en doen.

Land van 1000 meningen
Het land van nuchterheid
Met z’n allen op het strand
Beschuit bij het ontbijt
Het land waar niemand zich laat gaan
Behalve als we winnen
Dan breekt acuut de passie los
Dan blijft geen mens meer binnen
Het land wars van betutteling
Geen uniform is heilig
Een zoon die noemt z’n vader Piet
Een fiets staat nergens veilig

16 Miljoen mensen
Op dat hele kleine stukje aarde
Die schrijf je niet de wetten voor
Die laat je in hun waarde
16 Miljoen mensen
Op dat hele kleine stukje aarde
Die moeten niet ‘t keurslijf in
Die laat je in hun waarde

Het land vol groepen van protest
Geen chef die echt de baas is
Gordijnen altijd open zijn
Lunch een broodje kaas is
Het land vol van verdraagzaamheid
Alleen niet voor de buurman
De grote vraag die blijft altijd
Waar betaalt ‘ie nou z’n huur van

‘t Land dat zorgt voor iedereen
Geen hond die van een goot weet
Met nasiballen in de muur
En niemand die droog brood eet

Ik zat weer eens nutteloos rond te surfen toen ik dit tegen kwam:

      ~ Iedereen van mij houdt (aww wat lief )

OMG!! Zo erg is het toch ook wel weer niet . Tis net alsof ik algemeen lief, zuipend sexbeest ben .. Whaha, geweldig toch !!

Ik ben altijd wel een klein beetje aan het rondsurfen op internet toen ik een site tegenkwam met verschillende quotes. een heleboel van die quotes spraken mij aan, deze bijvoorbeeld:

Sometimes when I say ..Oh, Ix92m fine.. I want someone
to look me in the eyes & say ..tell the truth..

Het werd mij toen duidelijk dat deze tekst ook wel op mezelf slaat. Tis altijd heel erg makkelijk om te zeggen dat het goed met je gaat, terwijl dit helemaal niet het geval is. Je wilt niet degene zijn die hulpbehoevend is, die niet in staat is om goed voor zichzelf te zorgen. Je zegt dan maar eventjes makkelijk: het gaat goed, dr is niks aan de hand. Altijd wel het makkelijkste antwoord, omdat je anders lastige vragen moet gaan beantwoorden.

Wanneer je na een lange tijd zo vol zit met dingen die je gewoon niet kwijt kan, dan wil je dan gewoon eens een keertje alles kunnen vertellen. eventjes je hart luchten en alle shit die je in je hebt aan anderen meedelen. Dan wil je een keertje zeggen dat het goed gaat, terwijl je dat juist niet bedoeld. Dan wil je eens dat de ander je aankijkt en vraagt: vertel het nou eens echt.

Op zo’n moment weet je wie degenen zijn op wie je kunt bouwen, op wie je kunt vertrouwen. Degenen die je alles kunt vertellen zonder dat je een zeur wordt gevonden. Het is fijn om zoiets te weten, om te weten dat zoiets nog bestaat.

Muziek is een levensstijl, dat zeggen vele muzikanten zelf. Ze musiceren over waar ze aan denken, hoe ze voelen en wat ze soms willen bereiken. Muziek is een stukje van jezelf. Net zoiets als een dagboek, maar dan openbaar. Het gaat over alles, vrienden, liefde, liefdesverdriet, het leven zelf.. alles wat eigenlijk goed en fout kan gaan.

Thats what friends are for. Dat zong Stevie Wonder ooit (en waarschijnlijk vele anderen). Vrienden zijn het stukje wat je leven aanvult en waar je alles aan kunt vertellen. Althans, dat ligt er natuurlijk aan hoe je vrienden zijn. Zijn ze praterig (dus geen geheimen..), zijn ze stil (zullen ze alleen maar luisteren naar je), of zijn ze juist het soort wat je op de juiste momenten nodig hebt?

Alle vrienden hebben uiteindelijk een stukje wat jij ook in jezelf hebt, iets wat uniek is. Juist die overeenkomstige dingen die zorgen ervoor dat je daadwerkelijk iets met elkaar deelt. Misschien niet voor altijd, maar wel voor een bepaalde tijd in je leven. Daarom, juist omdat vrienden het stukje van jezelf zijn wat je niet altijd naar buiten laat, moet je ze koesteren en naar ze luisteren.

Je hebt dan ook het recht om ze naar jou te laten luisteren. Niet altijd even makkelijk, en al helemaal niet als je zelf helemaal niet makkelijk over je eigen gevoelens praat. Dat stukje moet je zelf weten te doorbreken en uiteindelijk mag je dan zelf de stap zetten en een vriendschap een hecht iets maken. Zelf heb ik daar nog best wel moeite mee, maar dat is juist weer een stap die gezet moet worden. Elk mens heeft z’n groeimomenten, en daarom moet je jezelf aanmoedigen om deze ook te beleven.

Groei, leer, LEEF!

Meerdere keren per week, soms zelfs meerdere keren per dag. Er zijn enorm veel mannen (en ook vrouwen) die ernaar kijken. Voetbal. Compleet nederland raakt er soms door geobsedeerd.

Afgelopen week ook weer genoeg wedstrijden half (moeten?) volgen. Af en toe wel leuk, maar meestal heb ik na een kwartiertje de behoefte om heel snel naar boven te rennen en lekker mn eigen tv’tje aan te zetten met een lekkere zwijmelfilm. Niet dat ik persxe9 tegen voetbal ben, tis eerder zo dat ik echt een voetbal bui moet hebben om een hele wedstrijd uit te zitten. Hoewel, als er een leuk team speelt, kan ik wel blijven zitten als de spelers wel leuk spelen. Ook al zijn ze aan de verliezende hand. Standaard missch, maar strakke, gespierde mannenkuiten blijven een lust voor het oog. De bijbehorende gezichten wil ik voor het gemak dan nog wel eens vergeten. Al zijn er een aantal die wel een lekker bekkie hebben;). Jammer genoeg moeten we er dan weer aan herinnerd worden dat deze mannen (meestal) al getrouwd zijn en al een heel kroost op komst hebben… Altijd ontnuchterend.